þú ert áhyggjufull og mæðist í mörgu en aðeins eitt er nauðsynlegt. (Lúk. 10:41-42)
Til er saga af manni sem mætti Guði í fögrum dal dag einn.
„Hvernig hefur þú það í dag?“ Spurði Guð manninn.
„Ég hef það fínt, þakka þér fyrir,“ svaraði maðurinn. „Er eitthvað sem ég get gert fyrir þig í dag?“
„Já, það getur þú“ svaraði Guð. „Ég hef hérna vagn með þrem steinum og ég þarf einhvern til að hjálpa mér að bera hann upp brekkuna fyrir mig, ert þú tilbúin til þess?“
„Já, ég vil endilega gera eitthvað fyri þig. Þessir steinar lýta ekki út fyrir að vera þungir og vagninn er í góðu ástandi. Það myndi gleðja mig að þjóna þér. Hvert myndir þú vilja að ég bæri hann?“
Guð gaf manninum nákvæmar leiðbeiningar. „Farðu í gegnum skóginn upp veginn sem liggur upp á hæðina og skyldu vagnin eftir þar. Þakka þér fyrir að vera svona viljugur að hjálpa mér í dag.“
„Ekkert mál“ sagði maðurinn og hóf ferðina glaðlega. Vagnin tók örlítið í en byrðin var afar létt. Hann byrjaði að flauta og gekk brisklega í gegnum skóginn. Sólinn skein á milli trjánna og vermdi bakið hans. Hvílík gleði að geta þjónað Drottni, hugsaði hann og naut fallega dagsins.
Rétt eftir þriðju beygjuna, gekk hann inn í lítið þorp. Fólk brosti og heilsaði honum. Síðan, við síðasta húsið, stoppaði maður hann og spurði, „Hvernig hefur þú það í dag? En hvað þú ert með fallegan vagn. Hvert ert þú að fara?
„Guð gaf mér verk að vinna í morgun. Ég á að skila þessum þrem steinum upp á hæðina.“
„Nei vá! Trúirðu þessu. Ég var einmitt að biðja í morgun varðandi hvernig ég ætti að koma þessum hnullungi hérna upp á fjallið,“ sagði maðurinn honum með miklum ákafa. „Gætirðu nokkuð tekið hann með þér? Það væri þvílíkt bænasvar.“
Maðurinn með vegnin brosti og sagði, „Að sjálfsögðu. Ég er viss um að Guði er sama. Settu hann bara fyrir aftan hina þrjá steinanna.“ Síðan hélt hann af stað með steinana og grjóthnullunginn.
Vagnin var þyngri. Hann fann fyrir hverri holu og ójöfnu á veginum og vagninn virtist hallast til einnar hliðar. Maðurinn stoppaði til að lagfæra byrðina örlítið á meðan hann söng lofsöng Drottni, ánægður að geta hjálpað bróður sínum og þjónað Guði. Síðan hélt hann aftur af stað og kom brátt til annars þorps sem lá að veginum. Góður vinur hans bjó þar og hann bauð honum glas af cider.
„Ertu á leiðinni upp á fjallið?“ Spurði æskuvinur hans.
„Já, ég er svo spenntur. Geturði ímyndað þér, Guð gaf mér eitthvað að gera!“
„Heyrðu!“ sagði vinurinn. „Ég þarf að koma þessum poka af steinvölum þangað upp. Ég hef verið svo áhyggjufullur að það yrði ekki gert þar sem ég hef ekki haft tíma til að gera það sjálfur. En þú gætir komið þeim fyrir þarna á milli steinanna þriggja.“ Með þessum orðum kom hann sinni byrði fyrir í vagninum.
„það ætti ekki að vera vandamál,“ sagði maðurinn. „Ég held ég geti séð um þetta.“ Hann kláraði ciderinn, burstaði hendurnar á vinnugallanum áður ee hann greip handfangið á vagninum. Hann kvaddi og byrjaði að draga vagninn áfram upp hæðina.
Vagninn tók vel í núna, en það olli honum ekki óþægindum. Þegar hann byrjaði að ganga upp brattann, fann hann fyrir steinunum þremur, grjótinu og steinvölunum. Samt leið honum vel að hann gæti hjálpað vini. Vissulega myndi Guð vera ánægður með hversu orkuríkur og hjálpsamur hann væri.
Eitt lítið stopp fylgdi öðru og vagnin varð þyngri og þyngri. Sólin var hátt á lofti yfir manninum sem dróg vagninn og axlir hans brunnu af sársauka vegna álagsins. Lög lofgjörðar og þakklætis sem höfðu fyllt hjarta hans hurfu smátt og smátt af vörum hans þegar gremja byrjaði að fylla hjarta hans. Þetta var vissulega ekki það sem hann hafði tekið að sér þennan morguninn. Guð hafði gefið honum byrði sem hann réð ekki við.
Vagnin virtist ofvaxinn og óþægilegur þegar hann hrisstist og hossaðist yfir förin í veginum. Pirraður var maðurinn farinn að íhuga að gefast upp og láta vagninn renna aftur á bak niður hæðina. Guð lék hann grátt. Vagnið emjaði og byrðinn skall aftan á kálfa hans og skildi eftir mar. „Nú er nóg komið!“ hvæsti hann. „Guð getur ekki ætlast til þess að ég beri þetta alla leiðina upp á fjallið.“
„Guð“ vældi hann. “Þetta er of erfitt fyrir mig! Ég hélt að þú hefðir leitt mig í þessa för, en ég er umframkominn af þreytu eftir hana. Þú verður að fá einhvern anna til að gera þetta, ég er ekki nógu sterkur.“
Á meðan hann bað, kom Guð til hans. „Það hljómar eins og þú eigir erfitt. Hvert er vandamálið?“
„Þú gafst mér verk að vinna sem ég ræð ekki við,“ grét maðurinn. „Ég get það bara ekki!“ Guð gekk að vagninum sem hallaði upp að steini. „Hvað er þetta?“ Hann hélt uppi pokanum með steinvölunum.
„Þetta tilehyrir Jóni, góðvini mínum. Hann hafði ekki tíma til að koma þessu upp sjálfur. Hann hélt ég gæti hjálpað sér.“
„Og þetta?“ Guð ýtti tveim tinnusteins hnullungum út af vagninum á meðan maðurinn reyndi að útskýra.
Guð hélt áfram að afferma vagninn og fjarlægði bæði léttar og þungar byrðar. Þær féllu á jörðina og rykið þyrlaðist upp. Maðurinn sem hafði vonast til að hjálpa Guði þagnaði. „Ef þú sættir þig við að leyfa öðrum að bera sína byrði,“ sagði Guð honum, „Mun ég hjálpa þér við þína.“
„En ég lofaði að hjálpa þeim, ég get ekki skilið þetta allt eftir liggjandi hér!“
„Leyfðu öðrum að bera eigin byrðar,“ sagði Guð ljúflega. „Ég veit að þú vildir hjálpa, en þegar allt þetta íþyngir þér, geturðu ekki gert það sem ég bað þig um.“
Maðurinn hoppaði upp þegar hann áttaði sig á frelsinu sem Guð var að bjóða honum. „Meinar þú að ég þarf eingöngu að bera steinana þrjá?“ Spurði hann.
„Það er það sem ég bað þig um.“ Guð brosti. „Ok mitt er ljúft og byrði mín létt. Ég mun ekki biðja þig um meira en þú ert fær um.
„Ég get gert það!“ Sagði maðurinn, brosandi frá eyra til eyra. Hann greip handfangið enn einu sinni, skildi allt annað eftir við veginn. Vagnin hossaðist ennþá örlítið en hann tók varla eftir því.
Nýtt lag fyllti hjarta hans og hann tók eftir ylminum í golunni. Með mikilli gleði náði hann upp á hæðina. Þetta hafði verið frábær dagur, því hann hafði gert það sem Guð bað hann.
Yfirfylltur vagn
Mér hefur liðið svona. Það sem byrjaði sem létt byrði varð að gríðarlegu oki. Yfirkominn af þeytu hef ég veiljað gefast upp. Ekkert er erfiðara en að bera byrði sem Guð hefur ekki beðið okkur um. Guð hefur beiði okkur um að hjálpa öðrum, en hann hefur ekki beðið okkur um að gera fyri aðra það sem þeir eru ekki viljugir að gera sjálfir. Þarfirnar eru margar en við erum ekki kallaðar til að mæta hverri einustu.
Í rauninni yrðum við líklegast hissa, líkt og Marta, hversu lítið það er sem Hann ætlast til af okkur. Farisearnir þráðu að vera hin fullkomna þjóð og tóku grunn hugmyndirnar sem Guð hafði gefið Móses og byrjuðu að búa til aðferðir við að aðlaga þau að hversdags lífinu. Úr því varð Mishnah, safn 600 reglna, sumar alveg fáránlegar, sér í lagi þær sem tengjast hvíldardeginum. En í stað þess að færa þjóðina nær Guði urðu lögin að hindrun.
Það er í þessum kringumstæðum sem við sjáum Mörtu. Gyðingatrúin snerist í kringum karlmenn. Eingöngu karlmenn máttu sitja Sanhedrin þyngið. Eingöngu karlmenn máttu fara í synagoguna, konurnar sátu fyrir utan. Aðeins karlmenn máttu bera kassan fylltan af ritningarstöðum á enni sér eða vinstri handlegg til að minna sig á að fylgja lögum Guðs. Hin ytri staðfesting trúar var að miklu leyti ætluð karlmönnum. Konur sem vildu sýna trú sýna áttu að gera það í gegnum góð verk, það var um það bil eini valkosturinn. Þær máttu eingöngu far í kvennhluta musterins, ekki lengra. Jafnvel Salómon, í lýsingu sinni á hinni fullkomnu konu, nefnir varla trúargöngu hennar með Guði, hann nefnir eingöngu þau verk sem hún sinnir. Jafnvel hvíldardagurinn krafðist mikilla verka af konum. Þó þær mættu ekki gera neitt á daginn sjálfan, var allt brjálað daginn áður. Þá þurftu þær að undirbúa, ofan á hinar daglegu skyldur, þrjár Kosher máltíðir, fylla alla lampa, þrífa heimilið, þrífa og taka til fatnað á alla fjölskylduna og margt fleira.
Þegar Jesús kom til Mörtu þennan dag þá gerði hún það sem hún var vön, sá til þess að allir gæti lofað Drottinn á sem þægilegastan máta. Henni datt ekki í hug að taka þátt, það mátti vanalega ekki. En hún elskaði Jesú og hún gaf honum það besta sem hún þekkti, þjónustu sína. En jafnvel vagnar sem við þyggjum með gleð geta orðið að byrði líkt og Marta komst að. Sér í lagi þegar við bætum við auka þyngd með eigin áætlunum og væntingum.
Að henda steinum
Jesús kom til jarðar og eitt það fyrsta sem hann gerði var að henda vagni Gyðinga af reglum á hliðina. Hann bar byrðirnar fyrir þá sem voru hjálparlausir undan þunga reglugerða. Komið til mín, öll þér sem erfiðið og þunga eruð hlaðin, og ég mun veita yður hvíld (Matteus 11:28).
Það er þetta sem Hann sagði Mörtu. Þú ert áhyggjufull og mæðist í mörgu en eitt er nauðsynlegt. Og hvað er þetta eina? Ekki elda eða þrífa eða gera góðverk, heldur að þekkja Guð. Að hlusta á Hann. Að yfirgefa eldhúsið nógu lengi til að upplifa nándina í stofunni.
Aðeins eitt er nauðsinlegt. með þessum orðum feikti Jesú burtu aldalöngum hefðum og athöfnum. Konur áttu ekki lengur að vera fyrir utan að kíkja inn þegar kom andlegum efnum.
Við vitum ekki hvert svar Mörtu var við þessu boði. Kannski kom hún með afsakanir, hárið, svuntan, maturinn. Kannski lét hún sig hverfa af skömm. Kannski horfðist hún í augu við Skaparann og lét sig falla á kné og hlustaði. Við vitum það ekki. Kannski er sagan óskrifuð til að gefa ookur færi á að ákvarða okkar eigin viðbrögð. Hvað gerum við þegar við heyrum að við höfum misst af því besta sem Guð hefur handa okkur.
Að gefa þá gjöf sem Guð vill
Ímyndið ykkur. Þú átt afmæli og maðurinn þinn hefur undirbúið frábæra máltíð handa þér við kertaljós. Han fór meira að segja til nágranans og lærði að baka köku, alveg frá grunni. Á miðju borðinu er gjöfin, innpökkuð í gullfallegan pappír með risaslaufu. Þú ert svo spennt að opna pakkann að þú byrjar á því að opna hana áður en þið setjist niður við matarborðið. Bæði þú og hann eruð svo spennt. Þú rífur burt slaufuna og þegar kemur að síðasta laginu af pappír bíðið þið bæði í eftirvæntingu eftir viðbrögðum þínum. Þú opnar lokið af kassanum og ofaní honum leynast… tveir gúmmíhankar, einn fyrir straubrettið og annar fyrir moppuna og sópinn. Þú ert orðlaus til að segja hið minnsta. Maðurinn þinn er svo spenntur og segir, „Þú sagðist þurfa þá“. Það var alveg rétt. Sagðistu ekki þurfa þá um daginn þegar þú varst að taka til í þvottahúsinu?
Oft gefum við Guði gjöfina sem við höldum hann þurfi frekar en að taka frá tíma til að finna hvað það er sem hann þráir. Við gerum nýjársheit á hverju ári um að vera guðlegri. Í ár lesum við nýju útgáfuna af biblíunni. Þetta árið byrjum við í bænahóp-eða byrjum nýjan sjálfar. Þetta árið prófum við þessa 40 daga föstu sem allir eru að tala um. Við förum á bæn á mánudögum, þjónum í barnastarfinu á þriðjudögum, tökum þátt í súpeldhúsini á miðvikudögum, förum á biblíulestur á fimmtudögum, vinnum á Lindinni á föstudögum, sinnum börnunum á laugardögum, og förum á samkomu á sunnudögum. Allt er þetta mikilvægt. Allt er þetta gott. En vandamálið er að gagngert vinsælli trú þá getum við ekki gert þetta allt, við eigum ekki einu sinni að reyna.
Páll talar um þetta Í Rómverjabréfinu 12 kafla. Líkami Krists hefur marga meðlimi og hver sitt starf. Sú staðreynd að 20% kirkjunnar sér um 80% vinnunnar er ekki það sem Guð ætlaði. Það er margt sem þarf að gera, hlutir sem þú ert fær um og vilt gera. Oft finnum við þörf gagnvart einhverju verkefni eða sjáum mikla þörf. En áhuga okkar eða þörf er ekki 100% trygging fyrir því að þú eigir að gera það. kannski er Guð eingöngu að kalla þig til að biðja fyrir réttum aðila í verkið. Það sem meira er, kannski ert þú að stela blessun einhvers annars þegar þú gerir ráð fyrri því að því að þú verðir að gera allt.
Þetta eru dýrkeypt mistök því oft biður Heilagur Andi okkur um eitthvað en við erum svo uppteknar af öðru að við afþökkum pennt.
Hvað þráir Guð?
Ég er ekki að segja að þjónusta okkar sé ekki mikilvæg. Í prédikaranum 9:10 segir: Allt sem hönd þín megnar að gera með kröftum þínum, gerðu það. Einnig í Jakobsbréfi 2:17: Eins er líka trúin ein og sér dauð vanti hana verkin. Erfið verk eru oft það sem við erum kölluð til. En þjónustan á ekki að vera það mikilvægasta. Ekki einu sinni þjónusta fyrir Drottinn.
En nándin getur verið ógnandi, þar eru engin dimm horn eða skúmaskot. Ljós hans lýsir upp allt það er rangt og ljótt við lífið okkar. Oft flýjum við ósjálfrátt nærveru Guðs vegna þessa. Og óvinurinn eflir þennan flótta með því að segja að við séum ekki nógu góðar fyrir Guð.
En þú ert kölluð til þess að dvelja í nærveru Guðs. Þú átt að koma eins og þú ert, barn Guðs. Guð þráir það, ekki vegna þess að við höfum unnið okkur það inn heldur vegna þess að Hann hungrar eftir því. Það gerir þú líka. Jafnvel hvort sem þú gerir þér grein fyrir því eða ekki.
Aðeins eitt er nauðsynlegt
Mistök Mörtu voru ekki þau að hún þjónaði. Að þjóna á við hvern kristinn einstakling. Mistök hennar voru að hún var íþyngd af svo mikilli þjónustu að hún gleymdi Honum og mundi bara eftir þjónustunni. Það er svo auðvellt að rugla saman þjónustu og helgun. Það varð Mörtu og mér að falli. Hún varð svo upptekinn af því að undirbúa borð sem hæfði Frelsaranum að hún missti næstum af veislunni sjálfri.
Ef ég passa mig ekki getur hin andlegi agi í bæn, lestri orðisins og lofgjörð, orðið að hluta af listanum yfir það sem ÞARF að gera eða steinar á vagninum mínum sem ég gæti freistast til að henda af honum því þeir hægja á mér. Því þarf ég að heyra lækningu Jesú fyrir allt mitt stress og byrði.
Aðeins eitt er nauðsinlegt og það er fundið í sönnum félagsskap við Hann. Því Hann er Brauð lífsins, Lifandi vatn. Hann vill umbreyta lífum okkar og gefa okkur kraft. Hann vill að við finnum frelsið í Lúkasi 10:42.
Ég get ekki gert allt, en ég get gert eitt.
Ég get ekki mætt hverri þörf, en ég get svarað með hlýðni þeirri þörf sem Heilagur Andi leggur á hjarta mér.
Ég get ekki borið sérhverja byrði, en ég get borið byrðina sem Guð hefur ætlað mér.
Því byrði Hans er ljúf og ok hans létt.
