Ég stend við dyrnar og kný á. Ef einhver heyrir raust mína og lýkur upp dyrunum mun ég fara inn til hans og neyta kvöldverðar með honum og hann með mér (Opinberunnarbókin 3:20)
Nánd við Guð. Hvað þýðir það-og hvernig öðlast ég það? Er það eitthvert dulúðlegt stig meðvitundar sem eingöngu þeir sem sýna sanna trúfesti öðlast?
Ýmsar trúr segja það vera svo. Samkvæmt Hindúisma, trú byggðri á góðum verkum, er ein líftíð ekki næg til að jafna út hið góða og illa í okkur. Stærðfræðingar Hindúismanns reiknuðu að það tæki um 6.8 milljón ár að komast til Nirvana. Á sumum svæðum í Mexíkó skríða hinir trúföstu marga kílómetra á hnjánum í pílagrímsförum síðan. Alls staðar í heiminum, gerir fólk ótrúlega hluti til að finna Guð-sem er enn sorglegra ef þú ímyndar þér þá ótrúlegu hluti sem Guð hefur nú þegar gert til að finna okkur. Við þurfum ekki miljónir lífstíða til að verða nógu hreinar til að sjá Guð. Við þurfum ekki að skríða á hnjánum marga kílómetra til að finna Guð.
Allt sem við þurfum er Jesús. Faðir okkar vill hafa okkur nærri sér og er til að gera hvað sem er til að það gerist. Það er erfitt að ýminda sér að Skapari heimsins vilji hafa okkur nærri. Við finnum okkur só óverðug. Þess vegna vilja margar okkar trúa því að við þurfum að vinna okkur inn rétt til að fara til himna. Að aðeins hinir andlegu þessa heims, geti þekkt Guð.
En nánd við Guð var það sem Jesús dó fyrir. Nú eruð þið, sem eitt sinn voruð fjarlægir, nálægir orðnir í Kristi fyrir blóð hans (Efesus 2:13). Með dauða sínum brúaði Jesús bilið sem sindin skapar milli okkar og Guðs. Með sínum síðasta andardrætti blés Jesús burtu tjöldunum sem halda sindugum mönnum frá því að snerta heilagan Guðs. Nú getum við komið í nærveru Hans, hrein og sammþykkt, ekki vegna okkar verka, heldur vegna náðar Hans.
Þetta eru góðu fréttirnar.
Vegurinn hefur verið ruðinn. Lausnargjaldið hefur verið greitt. Allt sem við þurfum að gera er að koma.
Lausnargjaldið hefur verið greitt
Til er saga af ungum manni sem lagði af stað í för frá gamla heiminum til hins nýja. Áður en hann hélt af stað þrýsti faðir hans nokkrum krónum í hendi hans, upphæðin var ekki mikil en þetta var allt sem hann átti. Móðir hans lét hann hafa lítið nestisbox, kyssti hann og kvaddi með tárum.
Þegar á bátinn kom lét ungi maðurinn skipsveininn hafa miðann sinn og hélt svo til litlu þröngu káetunar sem hann átti eftir að deila með nokkrum öðrum næsta mánuðinn á leið sinni til New York. Sama kvöld þegar kom að matartíma, fór ungi maðurinn upp á þilfar og opnaði samloku sem móðir hans hafði búið honum. Hann borðaði í þögn á meðan hann horfði á hina farþegana flokkast að stóru herbergi fyllt af borðum. Hann hlustaði á hlátrasköllinn og gleðilegar samræður og horfði á þjónana koma færandi hendi með bakka fylltum af heitum mat. En hann brosti bara, og naut heimabakaðs brauðs móður sinnar og ferska eplisins sem bróðir hans hafði tínt um morguninn. Guð blessi fjölskylduna mína, bað hann.
Dagarnir liðu hægt og matarbox unga mannsins tæmdist hratt. En máltíðirnar sem boðið var upp á í matsalnum hlutu að vera dýrar. Hann þurfti að geyma aurinn þar til síðar.
Hann borðað einn í káetunni sinni núna. Lyktin frá matsalnum fékk magann til að emja af hungri. hann leyfði sjálfum sér nokkrar kexkökur og smá ost hvern dag, og hvíslaði bæn þegar hann sköf mygluna af ostinum. Lúið epli og regn vatn sem hann safnaði í dós fullkomnaði auðmjúka máltíð hans.
Þegar þrír dagar voru eftir af ferðinni var síðasta mulsnan horfinn utan við eitt ormétið epli. Ungi maðurinn gat ekki meira. Fölur og veikburða spurði hann skipsveininn á lélegri ensku, „Hversu mikið?“ Skipsveininn var undrandi. „Matur,“ sagði ungi maðurinn og hélt fram lófa sínum með nokkrum aurum og benti á matsalinn. „Hversu mikið?“
Loksins skildi skipsveininn. Hann brosti og hristi höfuðið. „Það kostar ekki neitt,“ sagði hann og lokaði lófa innflytjandans. „Þú mátt borða eins og þú vilt! Það er innifalið í farmiðanum.“
Þessi saga segir mér svo margt. Hversu oft hef ég ekki lifað eins og betlari í stað prinsessu. Hversu oft hef ég sætt mig við myglaða ost í stað þess að njíta ríkulegs borðsins sem Guð hefur búið mér. Ég beið eftir deginum sem ég yrðu verðug að sitja við borð Hans en áttaði mig ekki á því að slíkur félagskapur var hluti af lausnargjaldinu sem Jesús borgaði fyrir mitt far.
Lausnargjaldið hefur verið greitt. Ég bið ykkur að hlusta og skilja þennan einfalda sannleika. Ef þú hefur iðrast synda þinn og bðisð Guð fyrirgefningar, þá hefur lausnargjaldið verið greitt.
Það þýðir að það er ekkert getur haldið okkur frá þeirri nánd sem bíður okkur í stofunni. Það er ekkert sem hindrar okkur Guðs meginn. Það á þó til að þurfa svolítið að niðurrifi okkar megin því óvinur sálar okkar er upttekinn af því að byggja veggi til að hindra andlega nánd.
Hindranir að nánd
Við eigum það til að fylla líf okkar hlutum, vinum, bókum, verslunnarferðum. þetta eru kannski góðirhlutir en þeir deifa hungur okkar gagnvart Guði. Við reyndum að fylla tómarúmið innra með okkar af hlutum. Okkur líkar ekki við einmanaleikann svo við fyllum dagana af símtölum, hittingum og innkaupaferðum. En einmanaleiki er oft kall Guð til okkar að dvelja með Honum. Okkur líkar kannski ekki við þögnina svo við yfirgnæfum hana með sjónvarpsþáttum, horfum á omega, tónlist, hlutum á lindina, horfum á fréttir. En það var í þögn næturinnar sem Samúel heyrði rödd Guðs.
Við eru sköpuð til að dvelja nálægt Guði. Alveg eins og líkama okkar hungrar í mat og drykk, hungrar anda okkar og þyrstir í nærveru Hans. En á sama hátt og við getum fyllt líkama okkar af tómum kaloríum, getum við fundið leiðir til að svala andlegu hungri okkar án þess að fá í raun þá næringu sem við þörfnumst.
Ef þú átt erfitt með að nálgast Guð gætir þú skoðað hvað það er þú fyllir upp í tómarúmið í lífi þínu, hljóðu stundirnar og einmanaleikann. Hvað er það sem svalar tímabundið hungri þínu gagnvart Guði. Hinsvegar gæti það verið að þú þurfir bara að byrja að borða af andlegum gnægtum Guð stil þess að átta þig á því hversu hungruð þú ert. Þegar við nærumst af borði Guðs, eykst hugnur okkar.
Finnið og sjáið að Drottinn er góður (Sálm 34:9).
Að gefa Frelsaranum tíma
Mig langar að segja ykkur frá frásögn sem Robert Boyd Munger skrifaði. Hjarta mitt sem heimili Krists. Munger segir frá því þegar Jesús kom í dimmt hjarta hans og kveikti ljósið. Hann segir en fremur frá því hvernig hann sýndi Jesú hvert herbergi í hjarta sínu og bauð Honum að koma sér fyrir og láta eins og heima hjá sér. Saman heimsóttu þeir bókasafn huga hans, lítið herbergi með þykkum veggjum. Þeir lytu við í borðstofunni þar sem smekkur hans og langannir bjuggu. Þeir eyddu smá tíma í vinnustofunni, þar sem hæfileikar hans og hæfni var geymd og í afþreyingarherberginu þar sem vinir hans, sambönd og skemmtun bjó. Þeir kíktu meira að segja inn á skápinn á ganginum fylltum dauðum og rotnandi hlutum sem honum hafði tekist að safna saman.
Að lokum gengu þeir inn í hið hefðbundnu ensku hliðarstofu. Hliðarstofa er herbergi þar sem hægt var að fara til að fá næði eða taka á móti gestum. Hliðarstofa Munger var lítil og þægileg. Þar var eldur arninum, mjúkir stólar, bókahilla, sófi ang hljóðlátt andrúmsloft. Jesú leyst vel á þetta herbergi. han sagði, „Þetta er unaðslegt herbergi. Komum saman hérna oft. Það er einangrað og hljóðlátt og við getum átt stund saman.
Sem nýfrelsaður var Munger uppnuminn. Honum gat ekki dottið neitt í hug sem hann vildi frekar gera. Jesús lofaði að hann yrði hér á hverjum morgni, snemma. Hittu mig og við byrjum daginn saman. Morgun eftir morgun kom Munger niður og saman lásu þeir bók í biblíunni og Jesús sagði honum frá ríkidæmi sínu og opnaði augu Munger fyrir sannleikanum. Þetta voru yndislegar stundir saman.
En smá saman, vegna alls kyns ábyrgða styttist þessi tími..hann missti úr einn dag hér og þar… hann missti tvo dga í röð og stundum meira.
Munger segir síðan frá því þegar hann var að flýta sér einn morguninn að hann strunsaði fram hjá hliðarstofunna og á hurðinni var rifa. Hann leyt inn og sá eld í arninum og Drottinn sat þar.. „Elsku meistari, fyrirgeðu mér. Hefurði verið hér alla þessa morgna?“
„Já,“ sagði hann, „Ég sagði þér að ég yrði hér snemma hvern morgun til að hitta þig“. Þá skammaðist Munger sín enn meira. Jesús hafði verið trúfastur þrátt fyrir að Munger hafði það ekki. Hann baðst fyrigefningar sem hann fékk um leið.
Jesús sagði „Vandamál þitt er það að þú hefur hugsað um hljóððu stundina, bænina, biblíulesturinn sem hluta af þínum eigin andlega vexti. En þú hefur gleymt að þessi stund er Mér einnig mikilvæg.“
En frábær hugsun. Að Guð vill eyða tíma með okkur og sárnar ef við mætum ekki. Við þurfum að sjá hljóðu stundirnar okkar í nýju ljósi. Ekki sem athöfn, heldur samband. Samband verður ekki til úr engu. Það þarf að hlúa að því, vernda og elska.
Þægindi heimilis
Sá staður sem María fann við fætur Jesú er í boði handa mér og þér. Þetta er staður þar sem við getum sparkað af okkur skónum, látið hárið falla laust, skellt okkur í jogging gallan og slappað af. Verið við sjálfar án nokkura varnarmúra. En Jesús vill ekki eingöngu að við leyfum Honum að eiga heimili í okkar hjarta, Hann vill að við gerum Hann að heimili okkar.
Hann vill ekki vera helagarhús, sunnudags skúr eða sumarbústaður. Ekki láta þér detta í hug að nota Guð sem bústað í fríum eða elliheimili fyrir seinni ár. Hann vill vera þinn varanlegi bústaður, þitt póstnúmer. Þitt heimili.
Að búa í sameiningu
Jesús kom til að beina okkur leiðina í hús Förðurins. Í stað þess að fara einu sinni á ári í hið allra heilagasta megum við dvelja þar. Við megum gera okkur bústað við hásæti Guðs. Verið í mér, þá verð ég í yður (Jóhannes, 15:4). Dveljið í mér og ég mun dvelja í yður. Jesús notaði afar einfalda líkingu til að leggj aáherslu á að búa með Guði, svo einfalda að barn getur skilið hana. Ég er vínviðurinn, þér eruð greinarnar. Sá ber mikinn ávöxt sem er í mér og ég í honum en án mín getið þér alls ekkert gert (Jóhannes, 15:5).
Það er ekki nóg að við séum kunningjar. Við verðum að vera andleg ígræðsla til að geta dregið lífið frá Honum.
Að dvelja í nánd
Hvernig dveljum við í Drottni? Alveg eins og það hefur alltaf verið gert.
Bæn + Orðið + Tími = Nánd við Guð.
En hvað er bæn? Endalausar bækur hafa verið skrifaðar um þetta efni. En bæn er ekki flókin. Að biðja er að tala við Guð. Bæn er þegar hjarta mitt grætur eftir Guði og þráir leiðslu og visku. Þegar ég beini hjarta mínu að Drottni, leyfir bænin mér að tjá ást mína í lofgjörð. Hjarta mitt tjáir að ég get eingöngu treyst á Hann. Þegar ég bíð frammi fyrir Guði, opnar Han hjarta sitt fyrir mér.
Ein dýrmætasta leiðin sem Guð notar til að tjá ást sína gagnvart mér er í orði sínu, Biblíunni. Hebreska orðið fyrir Biblíuna er mikra, sem þýðir “Köllunn Guði“ eða „Guð hrópar“. Hversu frábært er það? Leiðbeiningar Hans til okkar eru auðfengnar okkur í bók sem vegna blessunar Guðs er okkur aðgengileg.
Hvert er þá vandamálið? Þetta eru grunn atriði og aðgengileg okkur öllum. Tími. Ef ég gefur mér ekki tíma til að biðja þá verða engar raunverulegar samræður í sambandi okkar. Ef ég tekur mér ekki tíma til að lesa Guðs orð, mun ég ekki heyra elskulegt kall Hans. Og ef ég gef mér ekki tíma til að vera ein með Jesú, mun samband okkar hljóta skaða af.
Líf okkar er eins og ljósmyndapappír. Ef við eyðum hálftíma, klukkutíma, jafnvel tveim á dag í nærveru Guðs, mun Hans ýmind hægt og rólega byrtast í okkur.
Það er það sem ég vil. Það er það sem ég þarf. Og það er það sem ég fæ ef ég eyði tíma í að lesa Guðs orð og biðja. Ég fá meira af Jesú, og í leiðina, örlítið minna af mér.
Að viðhalda nánd
Það er aðeins eitt sem getur hindrað okkur frá því að búa við slíka nánda. Okkar eigin sind. Því þó það sé ekkert sem við getum gert til að vinna okkur inn frelsi þá er heilmikil vinna að viðhalda sambandi okkar við vínviðinn.
Ef við ætlum að viðhalda nándinni þurfum á svolitlum andlegum húsverkum að halda. Þið vitið hvað ég á við? Við þjáumst að subbuskap heima fyrir. Kannski komum við inn og hendum einhverju á gólfið? Kannski setjum við lyklana ekki í skápinn, nærbuxurnar út í horn og handklæðið vott á rúmið. Þetta orskar sóðalegt heimili og afar pirraða húsmóður. MIG.
Við gerum það sama heima fyrir. Ég missi niður eitt óvingjarnlegt orð hér, leyfi gremju að vaxa útí horni þar sem ég skildi hana eftir. Það líður ekki á löngu þar til óreiða sindanna í hjarta mínu nær mér upp á hné og mér líður eins og Guð sé fjarlægur.
Við viljum ekki búa svona, hvort sem um er að ræða hjarta, eða heimili. Í stað þess að leyfa syndinni að hlaðast upp, þurfum við að sinna andlegu húsverkunum á hverjum degi. Þegar við gerum msitök, biðjum Guð fyrirgefningar.
Meðvituð iðrun leiðir til ómetvitaðs heilagleika.
Nánd við Guð?
Það er einfalt.
Það er ekki pílagrímsför á hnjánum, það er hús sem við búum í.
Það er ekki listi af því sem má og má ekki gera, það er grein sem er ígrædd á vínvíðinn.
Það er ekki að erfiða eftir því að þekkja Guð, það er að skilaj að Faðir okkar þráir að þekkja okkur.
Það er ókeypis. Það er fyrir þig og mig.
En við megum ekki gleyma því að það kostaði Jesú eigið líf.
