Snið kristindómsins
Það er margt sem á að einkenna Kristinn einstakling. Jesús sagði þó að kærleikur yrði það sem myndi verða til þess að aðrir myndu vita hverjum við tilheyrðum.
Á því munu allir þekkja að þér eruð mínir lærisveinar ef þér berið elsku hver til annars (Jóh. 13:35).
Agape eða óskilirðisbundin ást á að vera okkar einkenni, einfaldur bræðrakærleikur eða phileo er ekki nóg. Við erum blessunarlega ríkar og okkur hafa verið fengnir margir fjársjóðir til að gegna einum tilgangi, til að færa öðrum. Jesús sýndi lærisveinum sínum skilirðislausa ást með því að þvo fætur þeirra. Lög Gyðinga bönnuðu að nokkrum manni væri skipað að þvo fætur, ekki einu sinni þræli. Á þurrum degi voru götur Palestínu þakktar lögum af ryki, á blautum degi enn meiri leðju. Flestir gengu í sandölum, einföldum leðursóla sem var bundin á fæturnar með ól. Fótaþvottur var skítug vinna í hið minnnsta.
Þegar Jesús kraup niður við fætur lærisveina sinna sýndi hann á myndrænan hátt auðmýkt sína. Síðan bauð hann þeim að gera slíkt hið sama.
Þjónsta er ekki valkostur fyrir kristna einstaklinga. Við eigum að eyða tíma í að fylgja eftir dæmi Krists. Við eigum að þjóna öðrum með kærleik. Með því erum við eindrekar Krists í okkar daglega umhverfi. Því miður, og þetta vita flestir í okkar daglega umhverfi, er auðvellt fyrir okkur að falla í þá hræsni að lifa ekki eftir því sem við predikum.
Mahatma Gandhi sagði eitt sinn að ef hinir kristnu myndu lifa eftir því sem þeir boða væri engir hindúar eftir í Indandi. Þessi mikli leiðtogi Indversku þjóðarinnar var uppnuminn af þeirri hugsun að þekkja Krist en þegar hann hitti hina kristnu varð hann fyrir vonbrigðum. Því miður eru margir sömu skoðunnar í dag.
Við gætum mótmælt og sagt, “Ekki horfa á fólkið, horfðu til Jesú”. Jafnvel þó það sé rétt þá er staðreyndin sú að hvort sem okkur líkar það eða ekki erum við eini Jesús sem margir munu nokkurn tímann sjá.
Þið hafið gerst eftirbreytendur mínir og Drottins … Þannig eruð þið orðin fyrirmynd öllum trúuðum (1. Þes. 1:6-7).
Á tímum frumkirkjunnar voru engin Nýja Testamennti frá Gídeon félaginu. Það voru engar biblíur yfir höfuð, utan við hebresku ritningarnar. Einu gögnin um þennan nýja veg lísins voru ungir lærisveinar sem fylltu samkomurnar og vitnisburður þeirra á götum úti.
Þið sýnið ljóslega að Kristur hefur ritað þetta bréf og sent það með mér: Það er ekki skrifað með bleki heldur með anda lifanda Guðs, ekki á steinspjöld heldur á hjartaspjöld manna (2. Kor. 3:3).
Þú ert ástarbréf sem er þekkt og lesið af öllum. Við erum ástarbréf Guðs til heimsins. Við erum fráteknar af ásettu ráði, til að miðla dýrð hans til heims sem er hrjáður, týndur og deyjandi.
Líf sem ber ávöxt
Það var eitt sinn maður sem var mikill garðyrkju unnandi og prófaði oft að blanda saman ýmsum mismunandi tegundum. Aðal afrek hans var tré sem var að hluta apríkósa, hluti plóma, huti ferskja og hluti sveskja. Þrátt fyrir þetta afrek var einn stór galli á trénu. Tréið var fullt af lífi, það óx vel, það bar lauf og á vorin komu einstaka sinnum blóm. En það bar aldrei ávöxt.
Jóhannes skýrari tók eftir sama vandamáli hjá þeim Gyðingum sem fylgdu honum. Við berum kennsl á tré eftir ávexti þess. Tré sem ekki ber ávöxt er einskis vert.
Sýnið í verki að þið hafið tekið sinnaskiptum og farið ekki að segja með sjálfum ykkur: Við eigum Abraham að föður. Ég segi ykkur að Guð getur vakið Abraham börn af steinum þessum (Lúk. 3:9).
Jóhannes skammaði Gyðingana fyrir það viðhorf að trúa því að rætur þeirra væru nægar til að þóknast Guði. Þeir þurftu að bera ávöxt sem væri verðugur rótum þeirra.
Öxin er þegar lögð að rótum trjánna og hvert það tré, sem ber ekki góðan ávöxt, verður upp höggvið og því í eld kastað“ (Lúk. 3:9).
Að sama skapi er ekki nóg fyrir okkur að kalla okkur kristna. Við verðum að lifa sem kristnir.
Ekki mun hver sá sem segir við mig: Drottinn, Drottinn, ganga inn í himnaríki heldur sá einn er gerir vilja föður míns sem er á himnum (Mat. 7:21).
Epplatré ber epli. Plómué ber plómur. Ef við köllum okkur kristinn þá ætti líf okkar að vera óyggjandi og augljóslega líkt Kristi.
Ávextir gerast
Ávextir eru notaðir sem líking endurtekið í gegnum Orð Guðs. Í öllum guðspjöllunum fjórum er að finna líkingu Krists af vínviðnum og greinunum. 15 bækur Nýja Testamentisins minnast á mismunandi ávexti sem líf okkar á að bera. Þar á meðal;
Ávexti vara okkar: Með hjálp Jesú skulum við því án afláts færa Guði lofgjörðarfórn, ávöxt vara er játa nafn hans (Heb. 13:15).
Ávexti gjörða okkar: svo að þið breytið eins og Guði líkar og þóknist honum á allan hátt, að þið berið ávöxt með hvers kyns góðum verkum og vaxið að þekkingu á Guði (Kól. 1:10).
Ávexti viðhorfs okkar: En ávöxtur andans er: kærleiki, gleði, friður, langlyndi, gæska, góðvild, trúmennska, hógværð og sjálfsagi (Gal. 5:2-23).
En hvernig geng ég í skugga um að líf mitt beri slíka ávexti? Það er í rauninni ekki það erfitt. Ávötur er ekki eitthvað sem þú sest niður til að búa til, ávextir þeir gerast. Þú tengist vínviðnum og flótlega áttu epli, fult af eplum. Svo mikið af eplum að þú verður að gefa með þér.
Þegar við dveljum í nándinni við Krist gerist eithvað dásamlegt. Við eignumst kærleika og eskum líkt og aldrei áður. Líf okkar umbreytist og við verðum að fyrirmyndum sem vert er að breyta eftir. Við byrjum að bera ávexti, safaríka, gómsæta, ljúffenga ávexti sem bera þess vitni að við tilheyrum Kristi og hvernig Guð okkar er. Jafnvel þó við séum fastar í eldhúsinu að vaska upp.
Gleði í eldhúsinu
Það var eitt sinn ungur hermaður í stríði á 17 öldinni sem fékk köllun til að ganga líkt og í nærveru Guðs. Hann gekk í klaustur þar sem hann þjónaði til dauðadags. Hann skrifaði fjölda bréfa á lífsleið sinni sem síðar voru gefinn út í bók sem hefur selt milljónir eintaka og hvatt kristna í gegnum aldirnar til að eiga nánari göngu í nærveru Guðs. Bókin er fullkominn mynd þess að ganga með Guði.
En þessi maður lærði ekki þessi leyndarmál lífs sem ber ávöxt með því að eyða dögum sínum í bæn og hugleiðslu líkt og hann hafði hugsað sér þegar hann gekk í klaustrið. Nei, hann lærði þau í eldhúsinu. Honum voru falinn verk í eldúsinu, að elda og vaska upp sem hann þáði með óbeit. Hinsvegar komst hann að því að ef hann gerði öll verkin þar fyrir elsku Guðs með bæn vegna náðar Hans, varð þjónustan í eldhúsinu gleðigjafi og leið til að ganga nánar með Guði.
Þegar Jesús ávítaði Mörtu í betaníu var hann ekki að ávíta gjörðir henna munið þið. Hann ávítaði viðhorf hennar. Hann ávítaði hana ekki fyrir umhyggjusamlega þjónustu í kærleika heldur fyrir að leyfa þeirri þjónustu að valda pirringi, kvíða og gleypa hana í sig.
Þjónusta án andlegrar viðleytni er krefjandi og vonlaus. En að sama skapi er andleg viðleytni án þjónustu hrjóstrug og eigingjörn.
Þegar við sameinum þetta tvent gerast undur. Vaskar verða að helgidómi og moppur skúra heilaga grund. Dagleg verk okkar, hver svo sem þau eru, verða að tækifærum til að láta í ljós þakkæti okkar, óeigingjörn braut til fyrir náð hans.
Ástríða, samúð og kraftur
Sönn ástríða gagnvart Guði leiðir til samúðar gagnvart mannkyni. Við getum ekki elskað Faðirinn án þess að vera tibúin til að bera kærleika til barna hans – jafnvel þegar þau eru minna er elskuleg.
Sagt er frá fjölskyldu einni þar sem yngsta dóttirinn átti tuskubrúðu. Brúðan var orðin lúin, hárið var mest dottið af, einn handleggurinn farinn og fyllinginn lafði út á fleiri en einum stað. En þetta var uppáhaldsbrúða dótturinnar. Eitt sinn þegar fjölskyldan var á leið heim úr fríi uppgötvaðist að brúðan var týnd. Fjölskyldan sneri hiklaust við, keyrði alla leiðina til baka, í gegnum mörg fylki, stoppaði á öllum sömu stöðunum þar til brúðan fannst að lokum á hótelinu, umvafinn rúmfötum á leið í þvott og endalok sín. En hvað var það sem gerði brúðuna svona verðmæta í augum fjölskyldunnar? Það var greinilega ekki fegurð hennar. Það var ást litlu stúlkunnar gagnvart brúðunni og ást fjölskyldunnar til stúlkunnar.
Þessu er farið á sama veg með okkar himneska Faðir. Sem börn hans erum við gölluð, særð, brotinn og oft beigð. Við erum úr sér gengnar tuskubrúður. En við erum tuskubrúðurnar hans. Elskið mig og elskið ennig tuskubrúðurnar mínar.
Í Postulasögunni 3 kafla sjáum við hvernig Pétur og Jóhannes mættu lömuðum manni við musterisdyrnar. Þeir sáu ekki úr sér gengna tukubrúðu heldur barn Guðs. Þess vegna báru þeir til hans kærleika. En í stað þess að færa manninum peninga þá færðu þeir honum eitthvað mun verðmætara – eithvað sem við verðum að hafa í huga þegar við þjónum í samúð.
Pétur sagði: „Silfur og gull á ég ekki en það sem ég hef, það gef ég þér: Í nafni Jesú Krists frá Nasaret, statt upp og gakk!“ (Pos. 3:6).
Þið sjáið að samúð er eingöngu upphafið á því sem við höfum upp á að bjóða. Heimurinn er fullur af góðgerðarsamtökum og gjafmyldu fólki og sjóðum sem eyða peningum og tíma í að gera ótrúlega hluti fyrir þá sem minna mega sín og slík verk gleðja hjarta Guðs hverjum sem það kemur frá.
En það var ekki ölmussa Péturs sem lamaði maðurinn þurfti á að halda þennan dag. Hann þurfti lækningu. Hann þurfti kraft Guðs til að umbreyta lífi hans. Og það fékk hann.
Og hann tók í hægri hönd honum og reisti hann upp. Jafnskjótt urðu fætur hans og ökklar styrkir, hann spratt upp, stóð í fætur og tók að ganga. Hann fór inn með þeim í helgidóminn, gekk um og stökk og lofaði Guð (Pos. 3:7-8).
Hvað við höfum að bjóða
Þetta er það sem heimurinn þarfnast frá okkur í dag. Þau hafa heyrt sjónvarpsræðurnar, séð kirkju byggingarnar okkar og lesið auglýsingarnar. Það sem þau hungrar í er greinileg dýrð Guðs. Eitthvað stærra en þau. Eitthvað stærra en við. Þau vilja sjá Guð.
Heimurinn hefur fengið nóg af visku manna. Ef smá auka þekking er það sem nágranni þinn þarfnaðist, myndi hún finna það í Opruh. Ef allt sem frændi þinn þarfnaðist væru ráðleggingar myndi hann finna þær á netinu eða hjá starfsfélögum. Það sem þau þarfnast er ekki að finna þar. Nýtt líf. Ef viska mannana væri næg til að leysa vanda heimsins væri engin hungursneið, stríð eða sjúkdómar. Þá þyrftum við ekki á Guði að halda.
Það hefur augljóslega ekki átt sér stað. Heimurinn er enn flæktur í erfiðleika, líkamlega og andlega auðn, hann er enn í sárum og deyjandi. Hann er örvæntingarfullur og hungrar í þá lækningu sem Guð einn getur gefið.
Því skulum við athuga reglulega hvern við treystum á? Hverjum við beinum fólki til? Líkt og Pétur og Jóhannes við musterisdyrnar, höfum við ekkert að bjóða. En í krafti Krists höfum við kraft til að gefa aðframkomnu fólki það sem það mest þarfnast í örvinglun sinni.
Stendur alls staðar út
Eitt sinn kom lítill drengur til trúboða sem hafði nýlokið vakningar samkomu. “Afsakaðu herra” sagði litli drengurinn kurteisislega. “Þú sagðir að allir ættu að bjóða Jesú í hjarta sitt, er það ekki?”.
“Það er rétt vinurinn” sagði trúboðinn og beygði sig niður til að hann gæti horfst í augu við drenginn. “Bauðst þú honum inn”.
“Sko, mig myndi langa til þess,” Sagði drengurinn og horði niður á tærnar áður en hann horfðist í augu við trúboðann. “En ég var að pæla, ég er svo lítill og Jesús er svo stór hann á eftir að standa út alls staðar!”.
“Það er einmitt málið,” sagði trúboðinn og brosti. “Það er málið.”
Ég veit ekki með þig, en mig langar til að Jesú verði svo augsjáanlegur í lífi mínu að fólk lýti ekki á mig sem góða og siðsama manneskju sem gerir góð verk. Ég vil að samband mitt við Jesú verði svo raunverulegt í lífi mínu, líkt og í lífi Péturs og Jóhannesar, að fólk getur ekki annað en tekið eftir því.
Eitt líf getur breytt miklu. Við skulum tengjast vínviðnum og bera ávexti. Við skulum lifa á þann hátt að Jesús stendur alls staðar út. Við skulum elska fólk á þann hátt að aðrir taka eftir því og sjá. Sjá hverjum við tilheyrum því þau sjá Drottinn okkar og ást hans í okkur.
