… en eitt er nauðsynlegt. María valdi góða hlutskiptið. Það verður ekki frá henni tekið. (Lúk. 10:42)
Stundum er mynd meira virði en 1000 orð. Sjáið þið þessa mynd? Svona eru dagarnir mínir stundum. Við getum jafnvel nefnt hringina; móðir, eiginkona, vinur, prédikari, húsmóðir og hreingerningakona, bænahermaður, kokkur, nemi, starfsmaður og svo mætti lengi telja. Hvert er leyndarmálið?
Ef þið horfið á andlit konunnar, þá sjáið þið hversu róleg hún er, hún brosir líkt og hún hafi ekki nokkrar áhyggjur af því að hringirnir detti niður. Leyndarmálið hennar er að hún hefur náð takti. Hún fann miðjuna og lætur allt annað snúast í kringum hana.
Þetta er einmitt það sem ég gleymi oft í eigin lífi. Ég er upptekinn af hinu og þessu en gleymi að sinna sjálfri mér og andlegu hlið minni. Líkt og hjól án öxuls. Kenndu mér Drottinn, sýndu mér taktinn í lífi mínu. Vertu miðjan mín.
Húla hringir og heilagleiki
Lífið er fullt af húlahringjum. Við berum öll einhverja ábyrgð í lífinu. Ef við vörum okkur ekki er auðvelt fyrir hjörtu okkar og huga að verða upptekinn af því að halda þeim á lofti. Í stað þess að gera Krist að miðju okkar og láta allt annað í lífi okkar snúast í kringum miðjuna eins og því ber þá lendum við í því að einbeita okkur frá einu atriði á “listanum” yfir það sem þarf að gera, að því næsta.
Það er auðvelt að gleyma því að þó að það sé tími til að vinna þá er einnig tími til lofgjörðar – og það er lofgjörðin, tíminn sem við eyðum með Guði, sem veitir okkur friðsæla þungamiðju í annríku og flóknu lífi.
María féll ekki fyrir þessu. Hún þekkti muninn á vinnu og lofgjörð. Marta gerði það ekki. Þess vegna missti hún næstum af betra hlutskiptinu
Ímyndið ykkur Mörtu þegar hún heilsar Jesú á leið hans í gegnum Betaníu. “Komdu inn, komdu inn, mitt heimili er þitt heimili, ef þú myndir afsaka mig, ég þarf að fylgjast með súpunni.” Ég hef líka verið sek um að heilsa Drottni með öndina í hálsinum og gefið honum létt faðmlag. Ég hef boðið hann velkominn í líf mitt og komið honum fyrir en haldið síðan áfram líkt og Marta, hringsnúist áfram og elt uppi næsta verk. María lét húla hringina falla í gólfið og settist við fætur Frelsarans.
Það hefur verið sagt að kannski hafi Maria ekki verið að halda neinum hringjum uppi og þess vegna hafi hún haft tíma til að sitja við fætur Hans en því höldum við Mörturnar fram. Ritningin er fullkominn og það er líklega ástæða fyrir því að okkur eru ekki gefnar nánari upplýsingar um Maríu og Mörtu og skyldur þeirra. Í stað þess fáum við dæmisögu sem lýsir ólíkum viðbrögðum tveggja kvenna í sömu stöðu. Við sjáum ekki tvær ólíkar steríótýpur heldur það hjarta sem Guð vill að við höfum, hjarta sem einblínir á Krist og Hann einan.
Að halda einbeitingu og gefa rými
Við hugsum oft, þegar tímarnir eru erfiðir og eitthvað bjátar á að við höfum ekki tíma til að eiga með Guði en raunin er sú að því erfiðari sem dagurinn er, því meiri tíma þarf ég að eyða með Guði. Ef ég gef Guði ekki tíma er hjarta mitt hverfult, einn daginn er ég heit: “Ó Dottinn, ég elska þig og vegsama!” Næsta dag er ég hálfvolg: “Sorrý Guð, þarf að þjóta”. Ég hef komist að því að eina sem ég get gert til að berjast gegn þessari tilhneigingu er að rótfesta hjarta míns sé Drottinn.
Of mikið til að vera þægilegt
Við vorum sköpuð til að vera uppfull af Guði.
til þess að Kristur megi fyrir trúna búa í hjörtum ykkar og þið verða rótfest og grundvölluð í kærleika. Mættuð þið því geta skilið það með öllum heilögum hvílík er víddin og lengdin, hæðin og dýptin í kærleika Krists og fá að sannreyna hann, sem gnæfir yfir alla þekkingu, og ná að fyllast allri Guðs fyllingu (Ef. 3:17-19).
Að vera uppfull af Guði hlýtur að þurfa að teygja á okkur, að ýta okkur út fyrir þægindahringinn okkar. En erum við tilbúin að leyfa Guði að sprengja upp þægindahringinn okkar og stækka rúmtak okkar fyrir Hann eða viljum við Guð sem við getum ráðið við.
En Guð mun aldrei þrengja sér upp á okkur, hann mun eltast við okkur og sækjast eftir okkur. Við getum sagt nei við skapara alheimsins. Við getum valið að halda honum út í horni í lífi okkar. Við erum ein náin Guði og við viljum vera. Einu takmörkin á nærveru Guðs í lífi okkar eru þau takmörk sem við setjum sjálf, þær afsakanir sem við notum til að forðast að vera uppfylltar af Guði. Afsökunin hennar Mörtu voru húsverk, kannski er þín afsökun einhver önnur eða sú sama og mín, leti. En hvað sem það er þá er það synd. Finnst þér þetta harkalega sagt? Skilgreining syndar er aðskilnaður frá Guði. Við þurfum að játa út hvað það er sem við höfum valið til að halda Guði frá okkur og nálgast Guð hið snarasta.
Undranáð
En það tekur tíma að byggja upp náið samband við Guð. Fyrst um sinn getur það verið griðarleg barátta. Það getur tekið vikur af aga áður en maður nýtur þeirra stunda sem maður gefur Guði. Tilfinningar okkar geta togast á og það er auðvelt að gefast upp. Stundum líður okkur eins og Guð sé fjarlægur og stundum erum við bara pirraðar og óþolinmóðar. En smá saman verður það auðveldara, líkt og að vakna úr dái byrjar okkur að hungra eftir Guði líkt og með óseðjandi saðsemi.
Betra hlutskiptið er ekki erfitt að finna. Það leynist innra með okkur þar sem heilagur andi dvelur. Við getum ekki týnt því og engin getur tekið það frá okkur. En við getum valið að hunsa það.
Mig langar að gefa ykkur þrjá litla lykla sem auðvelda okkur að velja betra hlutskiptið, alltaf. Það er auðvelt að muna eftir þeim þar sem þeir byrja allir á S;
Stöðugeiki
Sköpun
Samtal
Stöðug æfing
Ef við ætlum að gefa Guði tíma þá borgar það sig að vera praktískur og taka frá ákveðinn tíma dag fyrir Guð. Mín reynsla er sú að ef ég ætla að finna tíma á hverjum degi fyrir sig, þá er dagurinn liðinn áður en ég veit af og ég of þreytt til að nenna að biðja.
Það skiptir ekki máli hvaða tíma ég vel. Það sem skiptir máli er að velja tíma og gæta hans vel. Að vera stöðug í því að “mæta”. Ég má ekki missa 1 – 2 daga, þá dett ég úr takti og get gleymt að sitja með Guði í vikur, jafnvel mánuði. Stöðugleiki er lykill en vert er að hafa í huga að stöðugleiki er ekki fullkomnun, það þýðir að neita að gefast upp. Ég neita að trúa að ég sé bara ekki svona andleg. Með risa skammti af náð Guðs og öðrum eins skammti af þrjósku þá kemur þetta.
Skapandi aðferðir
Ég hef oft reynt að lesa biblíuna kerfisbundið en ávallt gefist upp, vanalega í kringum 4. Mósebók. Einhversstaðar á milli laga og reglna gefst ég upp og sofna. Siðan dett ég í það að flakka á milli uppáhalds kaflanna minna og missi af tækifærinu til að læra eitthvað nýtt. Það er mismunandi hvað hentar okkur en við verðum að finna leið til að lesa biblíuna markvisst án þess að missa móðinn. Hér eru nokkrar aðferðir sem geta hjálpað þér:
- Farðu í kaffi með Guði.
- Bættu við kristilegri sígildri bók
- Farðu í göngutúr
- Haltu dagbók
- Lofaðu Guð
- Hlustaðu á ræður, t.d. í útvarpinu
- Grúskaðu í biblíunni með góðri kennslu
- Notastu við mismunandi þýðingar
- Leggðu vers á minnið
- Gefðu guði hálfan dag í bæn
Smá samtal
Samband okkar við Guð á að vera náið og ekkert samband getur þrifist án samtals. Við þurfum á því að halda í öllum samböndum og líka með Guði. Þegar ég lýt yfir farinn veg með Guði þá inniheldur ferð okkar afar mikið af einræðum en ósköp litlar samræður. Ég las hvað Guði fannst og eyddi svo rosa miklum tíma í að segja honum hvað mér fannst. En ég leyfði okkur aldrei að eiga samræður. Biblían er ástarbréf Guðs til mín og ef ég les það sem slíkt horfir öðruvísi við. Í stað þess að reyna að lesa x-mikið þá leyfi ég Guði að tala til mín burtséð frá því sem ég kemst yfir að lesa. Lestu orð Guðs til þín og leyfðu þér að dvelja á þeim orðum sem tala sérstaklega til þín, skrifaðu þau niður og eigðu samtal við Guð. Leyfðu orði Hans að tala til þín.
Þá verðum við ekki eins og maðurinn sem sagt er frá í 1 kafla Jakobsbréfs, sem skoðar sig í speglinum en gleymir um leið hvernig hann lýtur út. Við áttum okkur á því hvernig við lýtum út og við verðum líkt og maðurinn í versi 25 sem skyggnist inn í hið fullkomna lögmál frelsisins og heldur sér við það og gleymir ekki því sem hann heyrir heldur framkvæmir það, verður sæll í verkum sínum.
Ég á langa leið að fara en ég er á leiðinni og villist sjaldnar af vegi.
Stephen Cory sagði frá manni sem var að kenna nemendum sínum tíma stjórnun. Hann dregur upp stóra krukku og setur á borðið fyrir framan nemendur sínar. Síðan tekur hann upp stóra hnullunga og fyllir krukkuna af þeim og spyr nemendur sína; “Er krukkan full?”. Einhver svara játandi. Þá dregur hann upp smávölur og hellir þeim ofan í krukkuna og þær smjúga niður á milli hnullungana þar til fleiri komast ekki fyrir. Aftur spyr hann; “Er krukkan full?”. Nú þorir engin að svara játandi. Þá tekur hann upp sand og hellir ofan í krukkuna og sandurinn fellur niður á milli smávalnana. Að lokum tekur hann vatnskönnu og hellir vatninu yfir þar til krukkan flýtur yfir. Þá spyr hann; “Hver er boðskapur sögunnar?”. Einn nemandi svarar; “Að það er alltaf hægt að koma meira fyrir í krukkunni og þar með í lífi okkar.” “Nei,” svarar kennarinn, “Boðskapurinn er sá að ef ég hefði ekki sett stóru hnullungana fyrst, hefði ég aldrei getað komið þeim fyrir eftir á!”.
En leitið fyrst ríkis hans og réttlætis, þá mun allt þetta veitast yður að auki (Matt. 6:33).
Við þurfum ekki fleiri húla hringi til að drottna yfir. Það sem þurfum er meira af Drottni sjálfum.
